Lisette van de Heg (1983) schrijft al intensief sinds haar 16e en deed mee aan verschillende verhalenwedstrijden. Haar bijdrage aan de ND-verhalenwedstrijd van 2008 viel op en ze begon te schrijven aan Mara: een aangrijpend debuut waarin onvoorwaardelijke liefde, zwijgen of spreken, en doorzettingsvermogen de eigenlijke hoofdrolspelers zijn. Een verhaal dat lang geleden speelde maar ook vandaag voldoende stof tot nadenken geeft.

Lisette van de Heg woont in Barneveld en is daar lid van de hervormde gemeente. Ze is getrouwd en heeft een dochter en een zoon. Ze volgde de pabo, werkte daarna als tandartsassistente, maar is momenteel fulltime moeder – en schrijfster. ”Mara” is haar debuutroman.

„Ik heb altijd alles gelezen wat los en vast zat. Tot ik op een gegeven moment ging denken: ik zou dat zelf ook wel willen proberen, een verhaal schrijven. Ik ben een cursus gaan volgen bij het NTI, ben lid geworden van een paar forums op internet –waar je kritiek kunt geven op elkaars verhalen– en heb een paar keer meegedaan aan een verhalenwedstrijd. Bij de spannende verhalenwedstrijd van het Nederlands Dagblad werd mijn verhaal genomineerd, en zo ben ik uiteindelijk in contact gekomen met uitgeverij Plateau.”

Heeft het veel tijd gekost, dit boek schrijven?
„Ik heb er ongeveer een jaar over gedaan. Maar ik liep al veel langer met het idee rond. Elk boek, of het nu historisch is of niet, begint met nadenken en onderzoek doen. In dit geval hebben mijn oma en mijn schoonvader me allerlei verhalen over vroeger verteld. Verder heb ik veel boeken gelezen en veel op internet uitgezocht. Ik heb een plaatsje in Zeeland gekozen, foto’s uit die tijd bekeken, familienamen uit die tijd en die streek gebruikt. Maar ik heb de plaats niet letterlijk genoemd in het boek. Ik vind dat de historische gewoontes en gebruiken moeten kloppen, maar ik wilde ook vrijheid hebben, me niet beperkt voelen door te veel historische feitjes.”

Waarom een historische roman?
„Het was niet zo dat ik een historische roman wilde schrijven, ik heb die vooroorlogse periode gekozen om het thema scherper aan te zetten. Misbruik in allerlei vormen maakt me ontzettend kwaad, al sinds ik weet dat het bestaat. Het is iets wat me raakt, waar ik iets mee heb. Het verhaal speelt in het verleden omdat iemand die ongehuwd zwanger was toen nog veel harder veroordeeld werd dan nu. Ik wilde heel scherp neerzetten dat zo iemand er helemaal alleen voorstaat en levenslang moet gaan leven met de schande. Om diezelfde reden heb ik van de wrede stiefvader een dominee gemaakt. Dat zijn allemaal keuzes om het verhaal te versterken.”

Maar tegenover de slechte dominee staat in het verhaal ook een goede dominee.
„Het is heel makkelijk om een negatief beeld van de kerk en van predikanten neer te zetten. Dat heb ik zeker niet gewild. Misbruik komt in allerlei kringen en onder alle gezindtes voor, dus een dominee is daar niet te goed voor. Juist op die manier kun je extra duidelijk laten zien hoe het godsvertrouwen bij een slachtoffer kapotgemaakt kan worden. Je hebt geen liefhebbende vader, wat heb je dan aan God als Vader? Maar tegenover de stiefvader staat in dit verhaal de jonge dominee uit het dorp, die juist heel begrijpend en niet veroordelend reageert. Dat moet de hoofdpersoon leren, dat niet alle mensen zo zijn als haar stiefvader. Niet dat ze een grote bekering meemaakt, zo ver is ze nog niet aan het eind van het verhaal, maar ze leert toch om voorzichtig weer een paar mensen te vertrouwen.”

Waarom die volgorde, eerst mensen vertrouwen en daarna pas God?
„Ik denk dat het in de praktijk vaak zo werkt: dat je eerst het vertrouwen in je medemens moet terugvinden, voordat je God weer durft vertrouwen. Ik houd er niet van als een verhaal heel makkelijk afloopt, als alle problemen ineens opgelost zijn: de hoofdpersonen vallen elkaar in de armen en alles is goed. De dader vernietigt niet alleen de jeugd van de hoofdpersoon, maar ook haar toekomst. Wat ik wilde, is een weg voor haar openleggen, uitzicht bieden, laten zien dat ze ergens naartoe kan.”